Back

ⓘ Kritika ndaj Muhamedit kane ekzistuar qe nga shekulli i 7, kur Muhamedi perçmohej nga bashkekohesit e tij Arabe jo-myslimane per predikimin e monoteizmit, marte ..




Kritika ndaj Muhamedit
                                     

ⓘ Kritika ndaj Muhamedit

Kritika ndaj Muhamedit kane ekzistuar qe nga shekulli i 7, kur Muhamedi perçmohej nga bashkekohesit e tij Arabe jo-myslimane per predikimin e monoteizmit, martesat e tij te shumta, dhe ekspeditat e pergjithshme ushtarake. Gjate mesjetes ai u demonizua shpesh ne Evrope dhe per polemikave te tjera jo-myslimane. Ne kohet moderne, kritika jane marre edhe me sinqeritetin e tij ne pretenduarit se ai qe nje profet dhe ligjet qe ai krijoi, te tilla si ato ne lidhje me skllaverine.

                                     

1.1. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Kritikat çifute

Gjate kohes se Muhamedit dhe me vone ne Mesjete, shkrimtaret hebrenj zakonisht i referohen atij si Muhammedi ha - meshuggah "i çmenduri", nje titull i perdorur ne menyre te rendomte ne Biblen hebraike per njerez sikofante qe mendojne per veten si profete.

                                     

1.2. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Te krishteret mesjetare

Te krishterets ishin gjithashtu shpesh indiferente ndaj Muhammedit, me daljen e disa deshmive shume kritike te jetes se tij. Disa raporte mbi jeten e Muhamedit dhe vdekjen e tij perfshijne pretendimet e qarkulluar nga shkrimtare te krishtere se Muhamedi vdiq ndersa qe i dehur, apo u vra nga derrat. Keto tregime dhe mendime ishin te qarkulluara me dijen se Islami ndalon si alkolin ashtu edhe mishin e derrit. Karikaturat te tilla te Muhammedit jepen ne menyre te zgjatur per veprat e letersise dhe poezise. Tek Infernoja e Dantes, Muhamedi dhe Aliu jane portretizuar ne Ferr, ne torturat te ndryshme te tmerrshme dhe denimet per mekatet e tyre te perçarjes dhe mbjelljeve te mosmarreveshjeve. Islami gjate mesjetes besohej gjeresisht se ishte nje herezi per te krishteret. Ne vepra te tjera, ai eshte pershkruar si nje kardinal "renegat i Kishes Katolike qe ka vendosur te nise fene e tije te rreme". Nje pershkrim me pak polemik ndodh ne shekullin e 13-te Estoire del Shen Gral, librin e pare te madh te ciklit Arturian, Lancelot-Grail. Ketu, Muhammedi eshte portretizuar si nje profet i vertete i derguar nga Perendia per te sjelle Krishterimin ne Lindjen e Mesme pagane, por, krenaria e tij shkakton qe ai te ndryshoje deshirat e Zotit dhe ai mashtron pasuesit e tij, edhe pse feja e tij eshte pare si shume me e larte se paganizmi.

                                     

1.3. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Luteranismi Ungjillor

Shkrimtaret Luteran regjistruan ide si polemizuese ashtu edhe historike rreth Muhamedit. Martin Lutheri i referohet Muhamedit si "nje femije djallit dhe i pari i lindur i shejtanit". Heinrich Knaust ne 1542 shkruan se prinderit e Muhamedit e linden ate ne periferi te Mekes. Pas vdekjes se babait te tij, ai jetonte me nenen e tij dhe gjyshin. Kur arriti pjekurine, ai pa se njerezit nuk mund te vendosin nese do te ndjekin Krishterimi, Jahudizmi, ose Arianizmin. Pra, duke perdorur nje profeci astrologjike se ai do te filloje nje fe te re, ai vendosi se bashku pjese te shkrimeve te krishtera dhe çifute. Keto ai i kishte mesuar nga nje murg egjiptian dhe heretik i quajtur Sergius. Qellimi i tij ishte per te bere nje ligj i cili mund te bente te mundur qe si te krishteret ashtue edhe çifutet ti nenshtroheshin atij.

                                     

1.4. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Racionalizmi

Gottfried Leibniz, ndersa e lavderon Muhammedin dhe pasuesit e tij per perhapjen e monoteizmit dhe "heqjen e supersticione pagane" ne tokat e largeta ku Krishterimi nuk ishte vendosur, vleresoi se besimi tek Muhamedi, Zoroastera, Brahma, ose Gautama Buda nuk eshte aq i denje sa besimi tek Moisiu dhe Jezusi.

                                     

1.5. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Volteri

Muhamedin eshte nje pese-akt tragjedi i shkruar ne 1736 nga dramaturgu dhe filozof freng Volter. Ajo ka marre punen e saj ne debutimin Lille me 25 prill 1741.

Pjesa eshte nje studim i fanatizmit fetar dhe vete-sherbimit si dhe manipulimit te masave e bazuar ne nje episod mbi biografine tradicionale te Muhamedit ne te cilen ai urdheron vrasjen e kritikeve te tij. Voltaire e pershkroi pjesen si "shkruar ne kundershtim me themeluesin e nje sekti te rreme dhe barbar te cilit mund ti kushtoj me shume drejtesi me nje satire per mizorite dhe gabimet e nje profet te rreme".

                                     

1.6. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Skolaret e krishtere te shekullit te 20

Ne fillim te shekullit te 20 shikimet perendimore mbi Muhammedin ndryshuar, duke perfshire pikepamjet kritike. Ne 1911 Catholic Encyclopedia Gabriel Ousanni pohon se Muhamedi ishte frymezuar nga nje mirekuptim "i papersosur" i Jahudizmit dhe Krishterimit, por qe pikepamjet e Luteri dhe ata qe adhurojne Muhamedin nje "i vetequajtur i lig", nje "genjeshtar i poshter" dhe nje "mashtrues me paramendim" jane nje "abuzim pa dallim" dhe jane "pa mbeshtetje nga fakte: Ne vend te kesaj, dijetaret perendimore te shekullit te nentembedhjete te tille si Sprenger, Noldeke, Weil, Muir, Koelle, Grimme dhe Margoliouth na jepni nje vleresim me te paanshem te jetes se Muhamedit dhe karakter, dhe ne thelb dakord si ne motivet e tij, thirrjet profetike, kualifikimet personale, dhe sinqeritetin e tij. Murgjer si, Marcus Dods, dhe te tjere kane sugjeruar se Muhamedi ishte i sinqerte ne fillim, por me vone u be mashtrues. Koelle gjen "çelesi per periudhen e pare te jetes se Muhamedit qe Hatixhe, gruaja e tij te pare," pasi vdekja se ciles ai u be pre e pasioneve te keqija. Zwemer, nje misionar i krishter, kritikoi jeten e Muhammedit dhe standardet e vjeter te Dhjates se Res, nga moralet pagane te bashkekombasve te tij arabe, dhe e fundit, nga ligji ri qe ai solli. Zwemer sugjeron Muhamedit nuk pranoi traditat etike arabe, dhe se ai personalisht shkeli moralet seksuale strikt te sistemit te tij moral. Afati i dhenies se Johnstone, Zwemer perfundon duke pretenduar se gjykimi i tij i ashper mbeshtetet ne provat e cila "vjen nga te gjitha buzet dhe penat e tij dmth Muhamedinnga vete pasuesit e vet kushtuar".

Dijetari Uilliam Montgomeri Watt thote se nuk ka baze solide per te pare dijetareve perendimor te shekullit 19 qe karakteri i Muhamedit kishte rene pas Muhamedi shkoi ne Medine. Ai argumenton se "ne te dy periudhat si ne Meke dhe ne Medine bashkekohesit e Muhamedit shikuar ate si nje njeri te mire dhe te drejte, dhe ne syte e historise ai eshte nje reformator moral dhe social."



                                     

1.7. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Jerry Falwell dhe bashkekohesit

Ne shekullin e 20 jo dijetaret ndonjehere kane pikepamje shume me shume kritike. Ne vitin 2002 kreu i kishes Ungjillore Kristiane Jerry Falwell e ka quajtur Muhammedin "nje terrorist," edhe pse ai me vone kerkoi falje per kete koment, duke thene se ai kishte bere nje gabim kur i pergjigjej nje "pyetje te ngarkuar dhe te diskutueshem." Kritikuesit bashkekohore kane kritikuar Muhamedin per predikimin e besimeve qe jane te papajtueshme me demokracine, shkrimtarja holandeze feministe Ayaan Hirsi Ali e ka quajtur ate nje tiran dhe nje "njeri i zvetenuar". Historiani amerikan Daniel Tuboe shikon Muhamed si nje politikan, duke deklaruar se "per shkak se Muhamedi krijoi nje bashkesi te re,nje fe "raison dêtre" te ciles ishte per te plotesuar nevojat politike te pasuesit te tij."

                                     

1.8. Kritika jo-myslimane e Muhammedit Leksioni Regensberg

Adresa Regensberg eshte nje leksioni i dhene me 12 shtator te vitit 2006 nga Papa Benedikti XVI ne Universitetin e Regensburg ne Gjermani. Papa kishte sherbyer me pare si profesor i teologjise ne universitet, dhe leksionin e tij ishte titulluar "Besimi, Arsyeja dhe Universiteti - Kujtime dhe Refleksione". Leksion te perfshira ne citat nga Papa jepen ne vijim:

"Tregome cfare Muhammad solli qe eshte re dhe atje ju do te gjeni vetem gjera te keqija dhe çnjerezore, te tilla si komanden e tij per te perhapur me shpate besimi qe ai predikoi"

Kalimin ne fillim u shfaq ne "Dialogu Me Nje Persian Disa, Mouterizes te denje, ne Anakarane e Galatise", shkruar ne 1391 si nje shprehje e pikepamjeve te perandorit bizantin Manuel Paleologu i Dyte, nje nga sundimtaret e fundit te krishtere para renies se Kostandinopojes gjate Perandorise Osmane myslimane, per çeshtje te tilla si konvertimin e detyruar, luftrat e shenjta, dhe marredheniet ndermjet besimit dhe arsyes.



                                     

2. Martesat e Muhamedit

Stampa:Grate e Muhamedit Nje nga kritikat popullore historike te Muhammedit ne Perendim ka qene martesat e tij polygame, sipas historianit amerikan Xhon Esposito. Esposito shton se ne kulturat semite ne pergjithesi lejohet poligamia per shembull, praktika e saj mund te gjenden ne Judaizmin biblik dhe postbiblical ; ai ishte veçanerisht nje praktike e zakonshme ne mesin e arabeve, sidomos mes parise dhe udheheqesve. Myslimanet kane theksuar shpesh se Muhamedi u martua me Khadija nje ve mosha te ciles vleresohet te kete qene 40 studiues besojne se ajo mund te kete qene rreth 29 ne baze te numrit te femijeve qe ajo i lindi Muhamedi, kur ai ishte 25 vjeç, dhe mbeti ne lidhje monogame me te per me shume se 25 viteve deri sa ajo vdiq. Megjithate, shikime jo fetare ne kete drejtim jane ato se Khadija ishte nje ve me pasuri shume te madhe per Muhammedin, e cila financonte grupin i tij fetar dhe fakti qendron se te qendruarit i pabese rreth saj do ti kushtoje shtrenjte atij. Esposito vlereson se shumica e njembedhjete martesave te Muhamedit kishin motive politike dhe sociale. Ishte bere zakon per shefat arabe per te perdorur martesen per te çimentuar aleanca politike, duke perforcuar faktin se Islami ishte nje vazhdim i moshes se padrejtesive te vjetra arabe me nje emertim te ri, dhe martesat perseri per te vejat ishin te veshtira ne nje shoqeri qe theksonte martesat e virgjera.

                                     

2.1. Martesat e Muhamedit Aisha

Nga shekulli i 20 me vone, nje pike e perbashket e diskutueshme ka qene martesa e Muhamedit me Aisha, i cili ishte e gjashte apo e shtate ne kohen e marteses se saj, dhe e nenta kur martesa qe perfunduar. name="Spellberg"/> (Buhariu Historiani amerikan Denise Spellberg thote se "keto referenca specifike per moshen e nuses kane perforcuar para Aishja statusin dhe, pa dyshim, virgjerine e saj.

Mosha e Aisha eshte e permendur nga disa kritike, te cilet kane denoncuar Muhamedin per marredhenie seksuale me te. Pastori amerikan Baptist Jerry Vines e quajti ate nje demon "pedofil te pushtuar ". Colin Turner, profesor i gjuhes persishte dhe historise Islame, thekson se martesa e Muhammedit, ne kontekstin e saj historik, nuk do te kishte qene konsideruar te pakten e pahijshme. Martesat te tilla midis nje burri te moshuar dhe nje vajze te re ishin te zakonshme midis beduineve. Turner me tej shkruan se arabet ne shekullin e 7 ishin te prirur per te arritur moshen e rritur ne nje moshe me pare, dhe beson se marredhenie seksuale nuk ishte nisur deri sa Aisha ne adoleshence e hershme.



                                     

2.2. Martesat e Muhamedit Zejneb bint Xhahsh

Shumica pajtohen se ketu ajo flet per Zejneb, gruaja Zeid se, te cilin Muhamedi e pa veshur me nje kemishe nate me nje vel mbi fytyren e saj kur ai shkoi tek Zejd nje dite te caktuar te biznesit. Ajo ishte e drejte, dhe pamja fizike e saj ishte e persosur midis grave te Kurejsh, keshtu qe ai ishte magjepsur nga bukuria e saj. Atehere ai tha: "Falenderimi i qofte atij, qe ndryshon zemrat!" dhe u largua dhe u martua me vone te saj. Keshtu qe askush nuk e konsideron kete martese tabu midis ndjekesve te tij. Ai tha se:

"Kur e the ti ate qe Zoti e ka bekuar dhe te ishe e favorizuar:" Mbaje bashkeshorten tende me veten tende dhe ki frike nga Perendia, dhe ti ishe fshehur brenda vete asaj qe Perendia duhet te zbuloje, duke iu trembur njerez te tjere, dhe Zoti ka te drejte me te mire per ty te kini frike prej Tij. E kur Zejd kishte kryer ate qe ai e do e saj, atehere Ne i dha asaj ne martese per ty, keshtu qe nuk duhet te jete ndonje defekt ne besimtaret, duke prekur grate e djalit te adoptuar te tyre, kur ata kishin kryer ate qe do te prej tyre, dhe urdherimi i Perendise duhet te kryhet. - Sure el-Ahzab 33:37,

                                     

3. Fiset çifute te Medines

"Skeda:Benu Qurayza.png|parapamje|200px|Ibn Ishaq shkruan se Muhamedi miratoi prerjen e kokes se disa individeve nga 600-900 si dhe Benu Qurayza i cili u dorezua pa kushte pas nje rrethimi qe zgjati disa jave. Detail nga piktura ne miniature Pejgamberit, Aliu, dhe shoket ne masakren te burgosureve te fisit çifut te Beni ilustrim Qurayzah, e nje teksti te shekullit 19 nga Muhammed Rafi Bazil. faqe 17 doreshkrimi 108b. Doreshkrim vendosur tani ne Biblioteken Britanike.

Muhammedi eshte kritikuar shpesh ne Perendim per trajtimin e tij e fiseve çifute te Medines. Marokeni Abdelhamid Assassi autor shkruan: "Se pari, Muhammedi perdori lutjen ne drejtim te Jerusalemit, me qellim qe te kerkoje simpatine dhe mbeshtetjen e hebrenjve ne Gadishullin, qe kishte peshe te madhe ekonomike dhe sociale ne ate kohe. Pastaj ai e drejtoi lutjen nga çifutet tregetare dhe tek fiset e paganeve, ne menyre qe te mblidhte fiset arabe per predikimin e tij. Per kete arsye ai me vone morri hakmarrje mbi hebrenjte duke i perzene ata, urdheruar therjen e tyre, plaçkitjen e tyre, dhe duke marre si bashkeshorte grate e tyre." Fazlur Rahman kundershton ate qe ai e sheh si ekzagjerim te rolit te hebrenjve ne Medina per zhvillimin e Islamit. Ai pohon se ndryshimi origjinal ne drejtim te lutjes nga Qabeja ne Jerusalem me siguri nuk mndej te ndodhe ne ardhjen e Muhammedit ne Medine ne menyre qe te mund te interpretohet si nje perpjekje per te terhequr hebrenjte. Rrahman argumenton se ndryshimi me i mundshem ka ndodhur kur myslimanet, si rezultat i persekutimit, nuk u lejuan te shkojne ne Taraweeh per adhurim: arsye treguar ne Kuran ishte per te theksuar dallimin ne mes myslimaneve dhe idhujtaret. Nese ideja ishte per te mbajtur Jeruzalemin si Kible pergjithmone, Rrahman thote Jeruzalemi mund te kete qene distancuar nga pohimet fetare çifute te ngjashme me ate qe Kurani e beri ne lidhje me figurat fetare si Musai dhe Ibrahimi.

Muhammedi eshte kritikuar edhe per vdekjen e njerezve te Benu Qurayza, nje fis çifut i Medines. Fisi u akuzua se ishte angazhuar ne marreveshjeve te ndryshme tradhetuese me armiqte rreth ne Medine Beteja e Hendekut ne 627. Ibn Ishaq shkruan se Muhamedi miratoi prerjen e kokes te disa 600-900 individeve, te cilet u dorezuan pa kushte pas nje rrethimi qe zgjati disa jave. Po ashtu shih Buhari Buhariu-USC | 5 | 59 | 362) Yusuf Ali ve ne dukje se Kurani diskuton kete beteje ne vargjet Kuran-USC-varg | 33 | 10 | 27 }}. gra dhe femije u shiten ne skllaveri. Sipas Norman Stillman, incidenti nuk mund te gjykohet nga standardet e sotme morale. Duke cituar LiP. 20:13-14 si nje shembull, Stillman shton se masakra e meshkujve te rritur dhe nenshtrim te femrave dhe femijeve, edhe pse e hidhur, ishte praktike e zakonshme ne te gjithe boten e lashte. Sipas Rudi Paret, opinioni publik i kundert ishte nje pike shqetesuese me shume per Muhamedin kur ai kishte disa moskuptime me pasonjesit e tij gjate nje rrethimi pas ketij incidenti. Esposito gjithashtu argumenton se ne kohen e Muhamedit tradhtaret u ekzekutuan duke pretenduar situata te ngjashme ne Bibel. Esposito thote se motivimi Muhamedi ishte politik me teper se racor apo teologjik, ai ishte duke u perpjekur per te vendosur dominimin dhe sundimin mysliman ne Arabi

Nje disa dijetareve myslimane, te tilla si W. Bush N. Arafatit dhe Barakat Ahmed, kane kundershtuar historine e incidentit. Ahmedi, arsyeton se vetem kreret e fiseve u vrane. Arafatit argumentuar se Ibn Ishaq kishte mbledhur informacione nga pasardhesit e Judenjve Qurayza, i cili prodhoi fakte te prodhuara per hollesite e incidentit. Watt tregon se argumentet e Arafatit "nuk jane krejtesisht bindese." Ajo cka eshte e qarte qe se Muhammedi qe vetem nje sundues me motivacione politike per bashkimin e fiseve arabe. Fiset cifute ishin nje pengese ne realizimin e planit te tij per formimin e nje perandorie te dominuar nga arabet.

                                     

4. Pronesia e roberve

Skllaveria ne kohen e Muhamedit u pranua gjeresisht ne te gjithe boten. Edhe pse Muhammedi u perpoq shume per te ndaluar praktiken, ai ka treguar simpati te madhe per skllaverit dhe ka inkurajuar pasuesit e tij te lirojne sklleverit tyre. Muhamedi kishte vendosur nje shembull vetveten, kur ai liroi nje rob i quajtur Zejd ibn Harithe. Zejdi me vone u be nje shok i besuar Muhamedit. Nje biografi e hershme lidhet me Muhamedin qe ka thene se "ai Zejd b. Harithah ishte nje mik i dashur per mua te gjithe njerezit."

Rodney Stark argumenton se "problemi themelor i cile ndesh teologet myslimane vis-à-vis me moralin e skllaverise eshte se Muhamedi kishte blere, shitur, kapur, dhe kishte ne pronesi skllever." Edhe pse ai nuk e pranon se Muhamedi "keshillonte qe roberit te trajtohen mire," tha se Islami ne kontrast me krishterimin, duke lene te kuptohet se teologet e krishtere nuk do te kishte qene ne gjendje te "perhapim mesazhin e tyre rreth pranimit biblik te skllaverise" nese Jezusi kishte ne pronesi skllever ashtu sic beri Muhamedi.

Disa orientalistė perendimore dhe evangjelistet te krishtere kane kritikuar Muhamedin i cile me sa duket ka pasur nje femije Ibrahim, i cili vdiq ne foshnjeri nga nje vajze skllave e quajtur Maria ose Mariyah, i cili ishte nje dhurate nga sundimtari Bizantin i Egjiptit. Myslimanet e njohin ate si gruaja e Pejgamberit dhe prandaj emri "Nena e besimtareve". Orientalistė perendimore megjithate pretendojne se Muhamedi nuk u martua me te, sepse ajo nuk donte te konvertonte tek Islami. Megjithate, ne Islam nje grua nuk duhet te konvertohet ne menyre qe nje mysliman ta martoje.

                                     

5. Gjendja psikologjike dhe mjekesore

Muhammedi nuk eshte raportuar te kete pasur konfiskime misterioze ne momentet e frymezimit. Welch, nje dijetar i studimeve islamike, ne Enciklopedia e Islamit pohon se pershkrimet grafike te gjendjes se Muhamedit ne keto momente mund te konsiderohet si e vertete, pasi ato nuk ka te ngjare te qene shpikur nga myslimanet me vone. Sipas Welch, keto konfiskimet duhet te kete qene prova me bindese per origjinen mbinjerezore te Muhammedit dhe frymezimin per njerezit rreth tij. Te tjeret kane miratuar shpjegime alternative per keto konfiskime dhe deklarojne se ai ishte i pushtuar, nje falltor, ose nje magjistar. Welch shton se ajo qe mbetet e paqarte eshte nese Muhamedi kishte pervoja te tille para se ai filloi te shihte veten si nje profet dhe nese po, sa kohe kishte ai te kete pervoja te tilla.

Sipas Temkin, cilesimin e pare te konfiskimeve epileptike te Muhammedit vjen nga shekulli i 8 historian bizantin Theophanis i cili shkruan se gruaja e Muhamedit ishte shume e deshperuar qe ajo, duke qene me origjine fisnike, ishte lidhur me nje njeri te tille, i cili ishte jo vetem i dobet, por edhe epileptik ". Ne Mesjete, perceptimi i pergjithshem i atyre qe vuanin nga epilepsia ishte nje njeri i papaster dhe i pasherueshem i cili mund te jete pushtuar nga Djalli. Armiqesite politike mes Islamit dhe Krishterimit kontribuan per vazhdimin e akuzes te epilepsise gjate gjithe mesjetes. Ne 1967, ministri i krishtere, i dha Arqidhiakonit Humphrey Prideux pershkrimin e meposhtem te vizioneve te Muhamedit:

Ai pretendoi per te marre te gjitha argumentet e tij nga Engjelli Gabriel, dhe se ai u dergua nga Perendia i tyre me qellim per ti ofruar atij. Dhe ndersa ai ishte subjekt i semundjes-ne renie, sa here qe i pershtatet ishte mbi te, ai pretendoi te jete ne nje ekstaze, dhe se engjelli Gabriel u vinte nga Perendia me disa mesazhe tek ai.

Disa orientalistė moderne perendimore kane nje pamje skeptike te Muhamedit. Prideux, Frank R. Freemon thote se ai, mendon se Muhamedi kishte "kontroll te vetedijshem mbi kursin e parashikimeve dhe mund te pretendonte te ishte ne nje ekstaze fetare. Epilepsine ai e sheh si te lidhura me simulim". Gjate shekullit te nentembedhjete, meqenese Islami nuk ishte me nje kercenim politik apo ushtarak ndaj shoqerise perendimore, dhe perceptimet e epilepsise ndryshuan, stigma teologjike dhe morale me epilepsine u hoq, epilepsia tani shihej si nje çrregullim mjekesore. Orientalisti shekullit te nentembedhjete, D. S. Margoliouth pohon se Muhamedi ka vuajtur nga semundja e tokes dhe here pas here edhe e ka falsifikuar ate per efekt. Epileptiku me i famshm i shekullit 19, Fyodor Dostoevsky d.1881 shkroi se sulmet epileptik kane nje cilesi frymezues, ai tha se ato jane "te nje lartesimi te larte te subjektivitetit emocional" ne te cilen koha qendron ende. Dostoevski deklaroi se sulmet e tij ishin te ngjashme me ato te Muhammedit: "Ndoshta ajo ishte nje çast te tille, qe Muhamedi epileptik fliste kur ai tha se kishte vizituar te gjitha vendet e vendbanimit te All-llahut, brenda nje kohe me te shkurter se sa ajo qe i merr nje shtambe te plote te ujit te zbrazet veten. "Ne nje ese qe diskuton pikepamjet e psikologjise Muhamedit, Franc Bul 1903 eshte thene se ka verejtur se" natyra histerike gjen veshtiresi te jashtezakonshme dhe shpesh paaftesia e plote per te dallouar te rremen nga e vertete ", dhe per kete kane menduar te jete" rruga me e sigurt per te interpretuar papajtueshmerite e çuditshme ne jeten e Pejgamberit. Ne te njejten Duncan Macdonald ese Zi 1911 eshte kredituar me mendimin se "hetimi i frytshem i jetes se Profetit duhet te vazhdoje mbi supozimin se ai ishte krejtesisht nje rast patologjik".

Studiues modern perendimor te Islamit kane kundershtuar diagnozen e epilepsise. Tor Andrae hedh poshte idene se gjendja ei frymezuar eshte patologjike atribuar ate ne nje teori shkencore te ceket dhe te nxituar duke argumentuar se ata te cilet konsiderojne Muhammedi epileptik duhet te konsideroje te gjitha llojet e gjysme-i vetedijshem dhe ekstaze-si shtete, humbje te rastit te ndergjegjes, dhe kushte te ngjashme si sulme epileptik. Andrae shkruan se "nese epilepsi eshte per te treguar vetem ato sulme te renda qe perfshijne pasoja serioze per shendetin fizik dhe mendor, atehere deklarate se Muhammed vuajtur nga semundja e tokes duhet te refuzohet kategorikisht." Caesar Farah sugjeron qe "shpifje nese rezultoi nga pasion i shekullit te 19-me teorite shkencore siperfaqesore te psikologjise mjekesore." Ne Enciklopedia e Islamit, thekson se akuza te tilla ishin nje tipar tipik i polemikave te krishtere mesjetar evropiane. Maxime Rodinson thote se ajo eshte me e mundshme se kushtet e Muhamedit ishte ne thelb te njejte me ate lloj te gjetur ne mistikeve shume me teper se sa semundja e tokes. Fazlur Rahman kundershton pershtatjet epileptike per arsyet e meposhtme: Kushtet e Muhamedit fillon me karrieren e tij ne moshen 40 vjeç, sipas tradites konfiskimet jane pa ndryshim nuk lidhur me shpalljen dhe ndodhin vete. Se fundi, nje shoqeri e sofistikuar si Meka ose Medina do te kishte identifikuar ne menyre te qarte dhe definitivisht epilepsine. Uilliam Montgomeri Watt gjithashtu nuk eshte dakord me diagnozen e epilepsise, duke thene se "ka arsye te vertete per te pare nje te tille si dicka te perpunuar. ", Ai thote se "epilepsia çon ne degjenerim fizike dhe mendore, dhe nuk kishte shenja te tilla tek Muhamedi." Me pas, ai shkon me tej dhe thekson se Muhamedi ishte psiqikisht i shendoshe ne pergjithesi: "Ai Muhamedi ishte i qarte ne zoterim te plote te fakulteteve te tij ne fund te jetes se tij." Watt perfundon duke u shprehur "Eshte e pabesueshme qe nje person qe i nenshtrohet epilepsise, apo histerise, apo edhe i pershtatet ne menyre te papermbajtsheme emocioneve, mund te kete qene udheheqes aktiv i ekspeditave ushtarake, ose udhezues largpames te nje qyteti-shteti dhe nje rrjeti e komuniteti fetar, por gjithe kete e dime Muhammedin te kete qene."

Frank R. Freemon 1976 mendon se arsyet e mesipermete cilat jepen nga biografet moderne e Muhamedit ne refuzimin e epilepsi vijne nga keqkuptimet e perhapur ne lidhje me llojet e ndryshme te epilepsise. Ne diagnozen diferenciale te tij, ai hedh poshte hallucinacionet skizofrenike, Freemon e ben kete per dy arsye: Nuk mund te justifikoje fillimin e shpejte, gati konvulsiv te ketyre. Per me teper, pa bindje personale te realitetit te vizioneve te tij, Muhamedi nuk mund te kete bindur pasuesit e tij te mprehte. Sipas Freemon, "Shume nga keto parashikon ndodhur gjate shume gjate nje periudhe kohore per te sugjeruar se sulmet e rastit ishemike, dhe pa deficite neurologic jashte sferes psikike u vune re. ", hypoglycemia, labyrinthitis, semundja e Ménière, ose e veshit te brendshem. Ne fund, Freemon argumenton se nese dikush do te detyruar per te bere nje diagnoze per kapjen psikomotorike epilepsie e perkohsheme e lobit do te jete me i forte, edhe pse mungesa jone shkencore si dhe te njohurive historike e ben te pamundur vendimin e qarte. Freemon citon deshmi mbeshtetese dhe perkunder kesaj diagnoze. Ne fund, Freemon pohon se nje diagnoze mjekesore nuk duhet te injoroje mesazhin moral te Muhamedit per shkak se ajo eshte po aq e mundshme, ndoshta me shume te ngjare, sepse Perendia komunikon me nje person ne nje gjendje anormale te mendjes. Nga nje mysliman pikepamje, Freemon thote gjendja mendore e Muhammed ne kohen e shpalljes te shtetit ishte unike dhe prandaj nuk eshte e pershtatshme per tu diskutuar ne menyre mjekesore ose shkencore. Ne reagimin e nenit Freemon se, GM. S. Megahed, nje neurolog mysliman ka kritikuar kete artikull duke argumentuar se nuk ka shpjegim shkencor per shume fenomene fetare, dhe qe nese mesazhi Muhammedi eshte nje rezultat i kapjeve e psikomotorike, atehere ne te njejten baze Moisiut dhe porosite e Jezusit do te jete rezultat i kapjet psikomotorike. Ne pergjigje, Freemon i atribuon reagime te tilla negative ne lidhje me artikullin e tij per idete e gabuara te pergjithshme ne lidhje me epilepsine si nje kusht negativ. Freemon tha se ai ka ne plan te shkruaje nje artikull mbi magjite frymezues te Shen Pavlit, por ekzistenca e keqkuptimeve te tilla ka shkaktuar qe ai ta anulloje ate.

                                     

6.1. Motive personale Pikepamje jo-fetare

Fillim i Shekullit te 19-te dhe fillim i shekullit te 20-te

Ka studente te tjere qe kane shkruar ne menyre kritike rreth Muhammedit te cilet nuk ishin te motivuara nga besimi i Krishtere i tyre dhe as ndonje besimi tjeter fetar. William Muir, nje dijetar i shekullit 19, si shume studente te tjere te shekullit 19-te e ndan jeten e Muhamedit ne dy periudha - Meka dhe Medina. Ai pohon se "ne periudhen ne Meke jeta e Muhamedit mund te thuhet me siguri se nuk mbaron me motive personale ose te padenja", gjate kesaj kohe ai pikturohet si nje njeri me besim te mire dhe nje reformator i vertete. Megjithate, qe gjithcka u ndryshua pas hixhrit, sipas Muir. "Ka ne Medine fuqi te perkohshme, sherre, dhe vete-kenaqje te perziera epshe te ndryshme, gjera qe u bene objekt i madh i jetes se Profetit." Nga kjo pike e tutje, ai e akuzon Muhammedin me prodhimin e "mesazheve nga qielli", me qellim per te justifikuar nje epsh per grate dhe raprezaljeve kunder armiqve, nder mekatet tjera. D. S. Margoliouth, nje tjeter dijetar i shekullit te 19, e sheh Muhamedin si nje sharlatan i cili mashtroi pasuesit e tij me teknikat si ato te perdorura nga sharlatanet mashtrues te sotm. Ai ka shprehur mendimin se Muhammedi ka falsifikuar sinqeritetin e tij fetar, duke luajtur nje pjese si nje njeri i derguar nga Zoti, dhe duke e pershtatur shfaqjen e tij per te krijuar nje iluzion te spiritualitetit. Margoliouth eshte veçanerisht kritike mbi karakterin e Muhammedit siç zbulohet ne Ibn Ishaqs Biografia e famshme, te cilen ai e mban si te veçante, sepse myslimanet nuk mund te diskretitojne ate si shkrimet e nje armiku:

Ne menyre per te fituar skajet e tij ai Muhammedi largohet nga temat qe ai i konsideron jo te leverdishme, dhe ai e miraton krime te ngjashme ne pjesen e pasueseve te tij, kur ushtrohej ne interes te tij. Ai mori fitime maksimale nga kaloresit e Mekes, por rralle kerkon me si. Per çka ai e ben ai eshte i pergatitur per tu vetedeklaruar autorizim te shprehur te hyjnise. Eshte, megjithate, e pamundur per te gjetur ndonje doktrine qe ai nuk eshte i pergatitur te braktise ne menyre qe te siguroje nje qellim politik.

Ne fund te shekullit te 20

Sipas te Watt dhe Richard Bell, shkrimtaret te koheve te fundit, kane kundershtuar ne pergjithesi idene se Muhamedi ka mashtruar me qellim pasuesit e tij, duke argumentuar se Muhamedi "eshte absolutisht i sinqerte dhe ka vepruar me besim te plote te mire". Historiane modern laike ne pergjithesi nuk bien dakort per te adresuar çeshtjen nese mesazhet e raportuara te Muhamedit qe ishin shpallur atij nga "ndjenja hyjnore, ndjenja kolektive ne funksionimin e tij, ose nga ndonje burim hyjnor", por ata e pranojne se materiali ardhur nga "pertej mendjes se vetedijshem." Watt thote se nuk ka sinqeritet, cka do te thote drejtperdrejt korrektesi: Ne kushte bashkekohore, Muhamedi mund te kete gabuar per zbulesen hyjnore te tij pa ndjenja. Uilliam Montgomeri Watt thote:

), duke deklaruar se "Muhamedi eshte ngushėlluar ketu tek All-llahu, dhe i tha se ai nuk duhej te denonte veten deri ne vdekje sepse ai po bente detyren e tij me bujari.

Users also searched:

...
...
...