Back

ⓘ Emigrimi në Abisini. Emigrimi ne Abisini i njohur ndryshe si Hixhreti i Pare, ishte nje episod ne historine e hershme te Islamit, ku pasuesit e pare te Muhamedi ..




Emigrimi në Abisini
                                     

ⓘ Emigrimi në Abisini

Emigrimi ne Abisini i njohur ndryshe si Hixhreti i Pare, ishte nje episod ne historine e hershme te Islamit, ku pasuesit e pare te Muhamedit u larguan nga persekutimi i fisit qeverises kurejsh te Mekes. Ata kerkuan strehim ne Mbreterine e krishtere te Aksumit, Etiopia dhe Eritrea e sotme, ne vitin 9 para hixhretit ose 7 para hixhretit. Monarku Aksumite qe i mori ato eshte i njohur ne burimet islamike si Negus Ashama ibn Abjar. Historianet moderne e kane identifikuar ndryshe ate me Mbretin Armah dhe Ella Tsaham. Disa nga te merguarit u kthyen ne Meke dhe bene hixhret ne Medine me Muhamedin, ndersa te tjeret qendruan ne Abisini derisa erdhen ne Medine ne vitin 628.

                                     

1. Prapaskena

Sipas pikepamjes tradicionale, anetaret e komunitetit te hershem myslyman ne Meke u perballen me perndjekje, gje qe e shtyu Muhamedin ti keshilloje ata te kerkojne strehim ne Abisini. Llogaria me e hershme ekzistuese eshte dhene ne siren e Ibn Ishakut:

Kur apostulli pa mundimin e shokeve te tij, ai u tha atyre: "Nese do te shkonit ne Abisini do te ishte me mire per ju, sepse mbreti nuk do te toleroje padrejtesine dhe eshte nje vend miqesor, derisa te lehtesoje Allahu nga shqetesimi yt ". Pas kesaj, shoket e tij shkuan ne Abisini, duke pasur frike nga braktisja dhe duke ikur tek Zoti me fene e tyre. Kjo ishte hixhra e pare ne Islam.

Nje pikepamje tjeter, e bazuar ne zhvillimet politike te kohes, sugjeron qe pas kapjes sasaniane te Jeruzalemit ne vitin 614 shume besimtare pane nje rrezik te mundshem per komunitetin pasi ata nuk ishin partizane te Persianeve qe te dy praktikuan Zoroastrianizmin dhe kishin mbeshtetur me pare hebrenjte arab te Himjarit. Pranimi i ketyre myslimaneve ne Mbreterine e Aksumit pikerisht ne nje moment te triumfit persian ne Levant kujton politiken e jashtme etiopiane te shekullit te kaluar, e cila pa Axum dhe Persine te garonin per ndikim ne Gadishullin Arabik.

                                     

2. Emigrimiet

Sipas historianeve myslimane, kishte dy emigrime, megjithese ka ndryshime mendimesh ne lidhje me datat.

Grupi i pare i emigranteve, i perbere nga njembedhjete burra dhe kater gra, u dha azil ne vitin 7 para hixhretit 615 e.r 9 para hixhretit 613 e.r sipas burimeve te tjera) nen Ashama ibn Abjar, sundimtari i Mbreterise se Aksumit. Ky grup perfshinte vajzen e Muhamedit Rukijen dhe dhendrin e tij Osman ibn Afan, i cili me vone u be halifi i trete. Muhammedi zgjodhi Uthman bin Mazun, nje nga shoket e tij me te rendesishem, si udheheqes te ketij grupi. Sipas Tabkat Ibn Sad grupi hipi ne nje anije tregtare nga porti detar i Shuaiba dhe pagoi gjysme dinari secili per kalimin e detit. Pas nje viti te merguarit degjuan zera se Kurejshet kishin pranuar Islamin, gje qe i nxiti ata te ktheheshin ne Meke. Te ballafaquar me realitetin, ata u nisen perseri per ne Abisini ne vitin 6 para hixhretit 616 e.r, 7 para hixhretit 615 e.r, sipas burimeve te tjera, kete here te shoqeruar nga te tjere, 83 burra dhe 18 gra ne te gjitha. S. M. Darsh argumenton se vendimi per tu kthyer u motivua nga nje ndryshim i strategjise mekase ndaj myslimaneve, i cili perkohesisht krijoi nje mjedis me te favorshem per ta ne Meke, si dhe nga nje rebelim kunder mbretit abisinas.

Historianet perendimore, te tille si Leone Caetani dhe Montgomery Watt kane vene ne dyshim tregimin e dy migrimeve. Megjithese Ibn Ishaku ofron dy lista pjeserisht te mbivendosura te migranteve, ai nuk permend qe grupi i pare u kthye dhe u kthye per here te dyte. Watt argumenton se fjala e perdorur nga Ibn Ishaku tatābaa - fjale per fjale ndjekur njera pas tjetres dhe renditja e emrave ne liste sugjeron qe migrimi mund te kete ndodhur ne nje numer grupesh me te vogla sesa ne dy parti te medha, ndersa paraqitja e dy listave pasqyroi polemikat rreth caktimit te perparesise ne regjistrat zyrtare gjate sundimit te halifit te dyte Umerit.

                                     

3. Ne Abisini

Ngjarjet qe ndodhen pas emigrimit raportohen nga Ibn Ishaku.

Kur kurejshet mesuan se shoket e Muhamedit mund te praktikonin ne menyre te sigurt fene e tyre ne Abisini, ata vendosen te dergojne nje ambasade ne Negus per te kerkuar kthimin te arratisurve. Ata zgjodhen dy te derguar, Amr ibn el-As dhe Abdullah bin Rabiah dhe u dhane atyre dhurata per mbretin dhe gjeneralet e tij. Dhuratat perbeheshin nga lekura e pergatitur nga lekura e imet batāriqa. Mekasit iu drejtuan gjeneraleve, duke argumentuar se emigrantet ishin "te rinj budallenj" te cilet shpiken nje fe te re per te cilen as mekasit dhe as abisinasit nuk kishin degjuar dhe se te afermit e tyre po kerkonin kthimin e tyre. Mbreti u dha atyre audience, por ai nuk pranoi te dorezonte njerez qe kishin kerkuar mbrojtjen e tij derisa te degjonte anen e tyre te historise.

Myslimanet u sollen para Negus "al-Najashi" ne arabisht dhe peshkopeve te tij. Xhafar ibn Abi Tqlib, i cili veproi si udheheqesi i te merguarve, foli ne mbrojtjen e tyre. Ai i pershkroi mbretit se si ata jetonin para Islamit, misionin profetik te Muhamedit dhe ate qe ai u kishte mesuar atyre. Ai gjithashtu foli per persekutimin me te cilin ishin perballur nga kurejshet. Mbreti pyeti nese kishin me vete ndonje gje qe kishte ardhur nga Perendia. Kur Xhaferi e konfirmoi, mbreti e urdheroi ta lexonte. Xhafari pastaj lexoi nje fragment nga kaptina Merjem. Kur mbreti e degjoi ate, ai qau dhe thirri: "me te vertete, kjo dhe ajo qe solli Jezusit Ungjilli ka ardhur nga i njejti burim drite". Ai pastaj pohoi se kurre nuk do te hiqte dore nga myslimanet.

Sidoqofte, nje prej te derguarve, Amr ibn el-As, mendoi per nje taktike tjeter. Te nesermen ai u kthye te mbreti dhe i tha qe myslimanet kishin thene nje gje te tmerrshme per Jezusin. Kur myslimanet degjuan qe mbreti i thirri perseri per t’i pyetur per pikepamjen e tyre per Jezusin, ata u perpoqen te gjenin nje pergjigje diplomatike, por me ne fund vendosen te flasin sipas zbuleses qe kishin marre. Kur mbreti iu drejtua Xhaferit, ai u pergjigj se ata e konsideronin Jezusin si "sherbetorin e Zotit, profetin e Tij, frymen e Tij dhe fjalen e Tij qe Ai i drejtoi virgjereshes Mari". Rrefimi mysliman thote se me te degjuar keto fjale, Negus deklaroi se Jezusi nuk ishte me shume se ajo qe kishte thene. Ai iu kthye myslimaneve dhe u tha atyre: "shkoni, sepse ju jeni te sigurt ne vendin tim". Pastaj ai ua ktheu dhuratat te derguarve dhe i hodhi poshte. Bazuar ne kornizen kohore te hixhretit, supozohet se Negus ishte mbreti Armah.



                                     

4. Fundi i mergimit

Shume nga mergimtaret abisinas u kthyen ne Meke ne vitin 622 dhe bene hixhret ne Medine me Muhamedin, ndersa nje vale e dyte shkuan ne Medine ne vitin 628.

                                     

5. Lista e emigranteve te pare

Lista e pare e emigranteve e raportuar nga Ibn Ishaku perfshinte keta njembedhjete burra dhe kater gra:

  • Uthman bin Mazoon
  • Xhafer bin Ebu Talibi udheheqesi i grupit
  • Amir bin Rabiah,
  • Rukije bint Muhammed, gruaja e Uthmanit dhe vajza e Muhammedit.
  • Abdurahman bin Auf
  • Umm Seleme, gruaja e Ebu Selemes
  • Musab ibn Umejr
  • Sahla bint Suhejl, gruaja e Ebu Hydhejfes
  • Xhahsh ibn Rijab
  • Saad ibn Ebi Vakkas
  • Abdullah ibn Xhahsh
  • Ebu Seleme
  • Osman ibn Afan, dhenderi dhe shoku i Muhammedit. Burri i Rukijes.
  • Zubejr ibn el-Auam
  • Ebu Hydhejfe ibn Utba
  • Lejla bint Ebi Esma – gruaja e Amirit

Users also searched:

...