Back

ⓘ Marrëveshja e Rambujesë. Marreveshja e Rambujese ishte nje marreveshje e propozuar per paqe mes Republikes Federale te Jugosllavise dhe nje delegacionit te shqi ..




                                     

ⓘ Marrëveshja e Rambujesë

Marreveshja e Rambujese ishte nje marreveshje e propozuar per paqe mes Republikes Federale te Jugosllavise dhe nje delegacionit te shqiptareve te Kosoves. Marreveshja u hartua nga Organizata e Traktatit te Atlantikut Verior dhe zgjodhi Kalane e Rambujese si vend ku u mbajt negociatat. Faktikisht Jugosllavia e refuzoi ate dhe NATO e perdori kete si justifimin per nderhyrjen ne Luften e Kosoves. Refuzimi i Beogradit u bazua ne argumentin se marreveshja permbante dispozita per autonomine e Kosoves qe shkoi me tej se qeveria serbe / jugosllave e shihte si te arsyeshme.

                                     

1. Negociotatat

Problemi me i madh per te dyja palet ishte se shqiptaret nuk ishin te gatshem te pranonin nje zgjidhje qe do ta mbante Kosoven si pjese te Serbise, ndersa serbet nuk donin te shihnin statusin para vitit 1990 dhe ata kundershtoheshin pa asnje dyshim ndaj ndonje roli nderkombetar ne qeverisjen e krahines, duke perfshire ofrimin e nje mase per ndershpetim, ne te cilen trupa paqeruajtese te OKB-se do te perdoreshin ne vend te trupave te NATO-s. Negociatat u bene keshtu disi si nje loje e karrigeve muzikore, ku secila pale perpiqej te shmangte fajesimin per prishjen e bisedimeve. Per te shtuar ne farsen, vendet e Grupit te Kontaktit te NATO-s ishin te deshperuar per te mos pasur nevoje te benin mire kercenimi i forces - Greqia dhe Italia u kundershtuan me kete ide. Rrjedhimisht, kur bisedimet nuk arriten te arrijne nje marreveshje deri ne afatin fillestar te 19 shkurtit, ato u shtyne me nje muaj tjeter.

Dy paragrafet e mesiperm, megjithate, pjeserisht jane ne kundershtim me deshmite historike. Ne veçanti, deklarata e bashkekryetareve Robin Cook dhe Hubert Védrine me 23 shkurt 1999 se negociatat kane çuar ne nje konsensus mbi autonomine substanciale per Kosoven, duke perfshire mekanizmat per zgjedhje te lira dhe te ndershme per institucionet demokratike, per qeverisjen e Kosoves, per mbrojtjen te drejtave te njeriut dhe te drejtave te pjesetareve te bashkesive nacionale; dhe per krijimin e nje sistemi te drejte gjyqesor. Ata vazhduan te thone se nje kornize politike eshte ne fuqi duke lene punen e metejme te finalizimit te zbatimit te Kapitujve te Marreveshjes, duke perfshire modalitetet e pranise nderkombetare te ftuar civile dhe ushtarake ne Kosove.

Ne fund, me 18 mars 1999, delegacioni shqiptar, amerikan dhe britanik nenshkruan ate qe u be e njohur si Marreveshjet e Rambujese nderkohe qe delegacionet serbe dhe ruse refuzuan. Marreveshjet kerkuan administrimin e NATO-s te Kosoves si nje krahine autonome brenda Jugosllavise; nje force prej 30.000 trupash te NATO-s per te ruajtur rendin ne Kosove; nje e drejte e papenguar e kalimit per trupat e NATO-s ne territorin jugosllav, duke perfshire Kosoven; dhe imunitetin per NATO-n dhe agjentet e saj ne ligjin jugosllav. Sipas Tim Judah, pala serbe e perdori aneksin B vetem me vone si arsye per deshtimin e bisedimeve; ne ate kohe, serbet hodhen poshte çdo diskutim per perfshirjen e trupave te huaja, me tej te drejtat e gjera qe do te ishin dhene nga Aneksi B.

Ne komentin e leshuar per shtyp, ish Sekretari i Shtetit i Shteteve te Bashkuara Henry Kissinger deklaroi:

Teksti i Rambujes, i cili i beri thirrje Serbise te pranoje trupat e NATO-s ne te gjithe Jugosllavine, ishte nje provokim, nje justifikim per fillimin e bombardimeve. Rambuje nuk eshte nje dokument qe nje serb engjellor mund te kete pranuar. Ishte nje dokument diplomatik i tmerrshem qe nuk duhet te ishte paraqitur ne ate forme.

- Henry Kissinger, Daily Telegraph, 28 qershor 1999

Historiani Christopher Clark mbeshtet kete pikepamje, duke pohuar se kushtet e ultimatumit austro-hungarez te Serbise ne vitin 1914 duken te buta krahasuar me kerkesat e NATO-s.

Nje dore e meparshme ne tryezen e Departamentit te Shtetit ne Jugosllavi, George Kenney, raportoi ne maj te vitit 1999 se nje zyrtar i larte i Departamentit te Shtetit i kishte informuar gazetaret se vendosim qellimisht shufren me te larte sesa serbet mund ta pranonin".

Ngjarjet vazhduan shpejt pas deshtimit ne Rambuje. Vezhguesit nderkombetare nga OSBE u terhoqen me 22 mars per shkak te frikes nga siguria e vezhguesve perpara bombardimeve te parashikuara nga NATO. Me 23 mars, asambleja serbe leshoi ​​nje rezolute qe denonte terheqjen e vezhguesve te OSBE dhe pranoi parimin e "autonomise" per Kosoven dhe pjesen jo ushtarake te marreveshjes.

Udheheqesit e NATO-s kishin pritur qe nje fushate e shkurter bombarduese do te çonte ne terheqjen e forcave serbe nga Kosova, duke i dhene fund krizes humanitare; por Milosheviçi mund te kete luajtur me lojen qe qeveria e tij dhe forcat e armatosura mund te perballonin disa dite bombardime pa demtime serioze.

Users also searched:

...